اول بگم که به کنار صفحه ی  وبلاگ توجه کنید

دیگه اون شعره نیست یه مطلب تازه نوشتم

البته تازه برای اونایی که قبلا اون شعرو خونده بودن و توجه داشتن

خب خوندید در مورد اونم نظر بدید

 (چیه مگه خب دوست دارم نظرتون رو بدونم دیگه چرا اونجوری میگی )

دلم می خواست یه مطلب جدید از خودم بذارم یعنی یه دل نوشته

 ولی نمی دونم چی شدم که هیچی به مخم نمیاد .....

حمید مصدق یه شعر خیلی قشنگ داره که من عاشقشم

که فروغ فرخزاد یه شعر خیلی قشنگ در جواب آقای حمید سرود

 که من وقتی خوندم همین جوری مات مونده بودم

و انقدر هیجان زده شده بودم که برای دوستامم خودندم ...

یکی از دوستام هست همیشه میگه

من یه ساعت طول می کشه تا یه بیت شعر رو بخونم تا بفهمم معنیش که بماند...

 وفقط وقتایی که تو برام شعر می خونی می فهمم و تازه شعرم دوست داره

 وقتی برای اونم خوندم کلی ک ف کرد جدا نوشتم تا  فکر نکنید خواستم بنویسم کیف

ی رو جا انداختم و یکی از دوستان که به بنده ارادت دارن

از بنده غلط املایی بگیرن بگذریم

حالا هر  دو شعر  رو می نویسم یکیش از زبون پسر عاشق شعر ...

یکیشم از زبون دختر عاشق ....

 پسر عاشق یعنی جناب حمید :

تو به من خندیدی

و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه ی همسایه سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

وتو رفتی و هنوز

سال ها هست که در گوش من آرام آرام 

خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزام

و من اندیشه کنان

غرق این پندارم

که چرا خانه ی کوچک ما سیب نداشت ....

حالا از زبون دختر عاشق  یعنی خانم  فروغ :

من به تو خندیدم 

چون که می دانستم 

تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی 

پدرم از پی تو تند دوید 

و نمی دانستی باغبان باغچه همسایه 

پدر پیر من است 

من به تو خندیدم

تا که با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم

بغض چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان من و 

سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک 

دل من گفت: برو 

چون نمی خواست به خاطر بسپارد گریه تلخ تو را ... 

و من رفتم و هنوز سالهاست که در ذهن من آرام آرام 

حیرت و بغض تو تکرار کنان 

می دهد آزارم 

و من اندیشه کنان غرق در این پندارم 

که چه می شد اگر باغچه خانه ما سیب نداشت

و من وقتی خوندم قصه هر دوتون رو بغضی تو گلوم نشست 

 خندیدم و اشکام  آروم آروم مثل قدمای دوتایینون راه افتاد  و صورتمو خیس کرد

و حالا این بار منم مثل شما اندیشه کنان غرق این پندارشدم

که چه می شد اگر هیچ درخت سیبی نبود

سیبی که حوا به آدم داد و خودشون و دنیا دنیا آدمیان به زمین تبعید شدن

و سیبی که  پسر آدم به دختر حوا داد

عشق و یه رابطه  به سرزمین جدایی تبعید شد

و من هیچ وقت سیب دوست نداشتم ....

و هیچ سیب سرخی برای من نشون عشق نیست

                                            ..........................................